b7nfyq.jpg

سینه ام زاتش دل در غم جانانه بسوخت اتشی بود درین خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوری دلبربگداخت جا نم از اتش مهر رخ جانانه بسوخت

هرکه زنجیر سر زلف پری رویی دید دل سودا زده اش بر من دیوانه بسوخت

سوزدل بین که ز بس اتش اشکم دل شمع دوش بر من زسر مهر چو پروانه بسوخت

اشنایی نه غریب است که دلسوز من است چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

خرقه زهد مرا اب خرابات ببرد خانه عقل مرا اتش میخانه بسوخت

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست همچو لاله جگرم بی می و پیمانه بسوخت

ماجرا کم کن و باز ا که مرا مردم چشم خرقه از سر بدر اورد و بشکرانه بسوخت

ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

2lwof8o.jpg

/ 0 نظر / 2 بازدید