سینه ام زاتش دل در غم جانانه بسوخت اتشی بود درین خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوری دلبربگداخت جا نم از اتش مهر رخ جانانه بسوخت

هرکه زنجیر سر زلف پری رویی دید دل سودا زده اش بر من دیوانه بسوخت

سوزدل بین که ز بس اتش اشکم دل شمع دوش بر من زسر مهر چو پروانه بسوخت

اشنایی نه غریب است که دلسوز من است چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

خرقه زهد مرا اب خرابات ببرد خانه عقل مرا اتش میخانه بسوخت

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست همچو لاله جگرم بی می و پیمانه بسوخت

ماجرا کم کن و باز ا که مرا مردم چشم خرقه از سر بدر اورد و بشکرانه بسوخت

ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

  
نویسنده : ترانه ; ساعت ٢:۱۱ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٩ اسفند ،۱۳۸٥